شاهکار یحیای جبهه مقاومت
کلیدواژه «هلال شیعی» با هدف ایران‌هراسی از سوی اردن مطرح شد، اما حاج قاسم با فراستی برآمده از شناخت منطقه و لایه‌های اجتماعی آن، «جبهه مقاومت» را با محوریت «حرّیت»، «نوع‌دوستی» و «ظلم‌ستیزی» بنیان گذاشت.
کد خبر: ۲۶۹۷۲۲
تاریخ انتشار: ۰۱ دی ۱۴۰۰ - ۱۲:۰۵

به گزارش صدای ایران، سعید شهرابی فراهانی تحلیلگر مسائل سیاسی و بین‌المللی در یادداشتی نوشت: دومین سالگرد ترور ناجوانمردانه حاج قاسم سلیمانی، ابومهدی المهندس و همرزمان‌شان در قتلگاه فرودگاه بغداد به دست تروریست های آمریکایی، صهیونیست و سرشاخه های خائن از راه رسیده است. به همین مناسبت و به منظور پاسداشت یاد شهدای مظلوم این حادثه تروریستی؛ نگاهی مختصر داریم به یکی از شاهکارهای فرمانده ای که در عین اقتدار و ابهتی که در چشم دشمن داشت؛ به تأسی از مراد و مرشد همه پهلوانان و جوانمردان و آزادگان عالم؛ امیرالمومنین امام علی (صلوات الله علیه و آله) آغوش خود را از یتیمان شهدا دریغ نمی کرد، در هنگامه عافیت طلبی ها با تیغ سخن به مصاف شبهات و یأس آفرینی ها می شتافت و در زمان بلایا با حضور جهادی خود؛ تسلای دلهای دردمند مردم شهرها و روستاهای آسیب‌دیده بود. او که تا دیروز گره‌گشای رهبر خود در مأموریت های خطیر نظامی و امنیتی به شمار می‌رفت، حالا حاج قاسمی است که کودکان سرزمین ما، او را قهرمان خود می دانند، جوانان از او الگو می گیرند و عموم مردم با مرام و مسلک او عشقبازی می کنند و ما نیز حسرت جا ماندن از او و یارانش را چون داغی سخت بر دل خویش تحمل می‌کنیم. یا لیتنا کنّا معکم فنفوز فوزاً عظیماً.
در سالهای ابتدایی اشغال عراق توسط امریکا به بهانه مقابله با تسلیحات کشتار جمعی دیکتاتوری صدام؛ اصطلاحی مجعول پای خود را به ادبیات سیاسی-امنیتی غرب آسیا باز کرد. «هلال شیعی» عبارتی بود که ملک عبداله پادشاه اردن، آن را برای هشداردهی نسبت به افزایش قدرت جمهوری اسلامی ایران در منطقه به کار برد و البته این مفهوم سازی جای خود را در بین رقبای منطقه ای ایران باز نمود. هلال شیعی صرفاً به گسترش آرمان انقلابی یا تسلط جمعیت شیعه منطقه غرب بر آسیا بر مناطق نفت خیز اشاره نداشت؛ بلکه با تلفیق منابع قدرت، گستره ی اطلاق خود را به حوزه ژئوپلتیک و ژئواستراتژیک توسعه می داد. از این حیث؛ ماجرای «برخورد تمدنها» و دمکراتیزه کردن منطقه نیز برای اهل معانی امنیتی، قابلیت فهم و درک بیشتر و البته ذهنیت خاصی را پدید می آورد.
پس از اشغال افغانستان و عراق به وسیله جورج بوش پسر؛ اولین آزمون رودررویی با تهدید برساخته‌ی «هلال شیعی» در تابستان 2006 و جنگ رژیم صهیونیستی علیه لبنان و حزب الله رخ داد. هنگام پایان این جنگ، معادلات حاکی از یک حقیقت هولناک برای آمریکا، مرتجعین منطقه و به ویژه دولت جعلی اسرائیل بود: جریانی به نام مقاومت در برابر استکبار و صهیونیست‌ها که نزدیک به دو دهه قبل متولد شده بود؛ حالا به نیرویی بالغ و سرزنده، اثرمند و فعال تبدیل گردیده که قادر به برقراری موازنه با مجهزترین و خشن ترین ارتش منطقه شده است. به فاصله دو سال و از 2008 میلادی با درگیر شدن چندباره غزه با ارتش رژیم صهیونیستی؛ معادلات بازدارندگی به حوزه سرزمین های فلسطین اشغالی و بیخ گوش اسرائیلی های جنایتکار توسعه یافت.
همزمان در عراق اشغال شده نیز انشعاب مخوفی از القاعده با هدایت ابومصعب الزرقاوی اقدام به حملات تروریستی علیه اهداف خود در مناطق مختلفی نموده و با رویکرد تکفیری عملاً علیه شیعیان وارد جنگ شد. اگرچه مبارزه نمایشی و مصلحتی آمریکایی ها علیه القاعده و گروه زرقاوی، در مقاطعی با تضعیف شاخه عراقی سازمان مزبور همراه بود ولی بار اصلی مقابله با تهدیدات تکفیری بر دوش مقاومت عراق قرار گرفت. پس از طی شدن یک دوره فترت، با هجوم برق‌آسای داعش به شهرهای عراق و همچنین سربرآوردن معترضان مسلح در سوریه که با حمایت سرویس های اطلاعاتی غربی-عبری-عربی؛ حتی تا نزدیکی دروازه های دمشق پیش تاختند؛ فصل جدیدی در صحنه امنیتی منطقه رقم خورد. سازماندهی مقاومت مردمی عراق با فتوای مرجعیت در شرایطی صورت پذیرفت که موجودیت نظام سیاسی عراق در معرض انهدام و حتی اقلیم کردستان در آستانه سقوط قرار گرفته بود.
امواج بحران های امنیتی یکی پس از دیگری در «هلال مجعول شیعی» رفت و آمد می کردند و در هم پیچیدگی و وخامت اوضاع باعث شد که حتی برخی ها در تهران – تحت فشار تحریم های فلج کننده، همچنان در برابر زیاده خواهی غرب به ویژه امریکا و خباثت های صهیونیست ها ایستادگی می کرد- شرایط موجود غیرممکن تلقی کرده و خواستار تغییر سیاست های کلان منطقه ای نظام شوند! در این میان؛ حاج قاسم سلیمانی، فرمانده هوشمند سپاه قدس با فراستی که برآمده از شناخت دقیق منطقه و لایه های اجتماعی آن بود؛ به خوبی درک می کرد که ایده مقاومت، پتانسیل ایجاد یک «جریان پویا» و یک «جبهه توانمند» را برای رهایی بخشی تمامی مردم منطقه از شر خباثت های طراحی شده در اتاق های فکر و عملیات سرویس های موساد، MI6  و سیا دارد.
جبهه مقاومت مبتنی بر محوریت آرمان فطری «حرّیت»، «نوع دوستی» و «ظلم ستیزی»؛ شیعیان و اهل تسنن و مسیحی‌ها و ایزدی‌ها و کردها و آذری‌ها و افغانستانی‌ها و پاکستانی‌ها و بحرینی‌ها و فلسطینی‌ها و لبنانی‌ها و سوری ها را در یک شبکه منعطف و علیه دشمن مشترک مانند داعش و گروهک های تکفیری که به دنبال خالص سازی و دیگرستیزی بودند سازماندهی و تقویت کرد. حالا دیگر کسی از هلال شیعی دم نمیزد مگر اینکه در پستوها خود را به موهومات و توهمات سنتی مشغول می کرد و لجوجانه چشم بر واقعیات می بست. ابتکار برآمده از تدبیر فرمانده میدان و حامی حکیم او؛ شاهکاری را خلق کرده بود که ایران‌هراسی مرتجعین را که با کلیدواژه و کد «هلال شیعی» تئوری پردازی شده بود به شجره طیبه ای به نام جبهه مقاومت مبدل نمود. شجره ای تناور و با طراوت که یادگار حاج قاسم و همرزمان اوست که در میان شدائد و بلاهای معرکه های کوچک و بزرگ؛ با خون دل آبیاری شده و حالا میراث ماندگاری است حفاظت از ثمرات آن به نسل حاضر سپرده شده است.
بدیهی است هر زمانی که جبهه مقاومت در میدان و بطور مستقیم بر خصم غلبه کرده؛ طراحی و نقشه های پشت صحنه میدان برای جبران شکست محور غربی-عبری-عربی تشدید شده است. در این راستا ابتدا تخریب چهره جبهه مقاومت، رزمندگان و فرماندهان آن در دستور کار قرار گرفته و هنگامی که تمامی تیرهای ترکش فتنه بدخواهان مردم منطقه در برابر ایثار و فداکاری رزمندگان میدان و عقبه مردمی آن به سنگ خورد؛ کارگردانِ فتنه‌ی تمام عیارِ دو دهه در منطقه غرب آسیا یعنی ایالات متحده آمریکا، از پشت پرده بیرون آمد و (به اعتراف اخیر ژنرال تامیرهایمن رئیس بخش اطلاعات ارتش رژیم اشغالگر قدس) با همکاری و برنامه‌ریزی محور غربی-عبری- عربی اعم از دستگاه‌های اطلاعاتی رژیم تروریست صهیونیستی، انگستان، سعودی، امارات متحده عربی (که دستان‌شان تا مرفق به خون بیگناهانی مانند مردم یمن آلوده است) بقایای گروهک های تکفیری، عوامل به جا مانده از حزب بعث عراق و همچنین معاندین ضدانقلاب مانند سازمان منافقین - در بامداد مورخ 13 دی‌ماه سال 1398؛ جمعی از فرزندان برومند ایران و عراق و در رأس آنان سرداران شهید حاج قاسم سلیمانی و ابومهدی المهندس را در قتلگاه فرودگاه بغداد ارباً اربا نمود تا به خیال خام خود چراغ مقاومت را بشکند، نور آن را محو و ظلماتی از جنس زمامداری حکاّم وابسته عربی را حاکم کند. غافل از اینکه نوری که از جنس «آتش کوه طور» باشد خاموش شدنی نیست...
انتهای پیام/

نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر: