کارکرد تحریم های بین المللی چیست؟
دولت های ملی و نهادهای بین المللی مانند سازمان ملل و اتحادیه اروپا برای اجبار، بازدارندگی، مجازات یا شرمساری نهادهایی که منافع آنها را به خطر می اندازند یا هنجارهای رفتاری بین المللی را نقض می کنند، تحریم های اقتصادی وضع کرده اند.
کد خبر: ۲۵۹۱۰۷
تاریخ انتشار: ۲۵ دی ۱۳۹۹ - ۲۱:۰۱

به گزارش صدای ایران، مهرداد حاجی زاده فلاح کارشناس و پژوهشگر اقتصادی نوشت: تحریم های اقتصادی به معنای برداشتن روابط تجاری و عرفی عادی برای اهداف سیاست خارجی و امنیتی تعریف شده است. تحریم ها ممکن است جامع باشد و فعالیت تجاری درمورد کل کشور را منع کند ، مانند تحریم دیرینه ایالات متحده در کوبا یا ممکن است هدف قرار گیرد و مانع از انجام معاملات توسط یا با مشاغل خاص گروه ها یا افراد خاص شود.

تحریم ها انواع مختلفی دارند ، از جمله ممنوعیت سفر ، مسدود شدن دارایی ، تحریم تسلیحاتی ، محدودیت سرمایه ، کاهش کمک های خارجی و محدودیت های تجاری.وکنترل های عمومی صادرات ، که مجازات کننده نیستند، اغلب از بحث تحریم ها مستثنی هستند.

دولت های ملی و نهادهای بین المللی مانند سازمان ملل و اتحادیه اروپا برای اجبار، بازدارندگی، مجازات یا شرمساری نهادهایی که منافع آنها را به خطر می اندازند یا هنجارهای رفتاری بین المللی را نقض می کنند، تحریم های اقتصادی وضع کرده اند. از تحریم ها برای پیشبرد طیف وسیعی از اهداف سیاست خارجی نام برده شده است ، از جمله ضد تروریسم ، مبارزه با مواد مخدر ، منع گسترش سلاح های هسته ای ، دموکراسی و ارتقای حقوق بشر ، حل منازعات و امنیت سایبری اما ملاحظه می شود تحریمها کارکرد اصلی خود را از دست داده و در خدمت سیاست های مبتنی بر تئوری قدرت و به طور خاص آمریکا قرار گرفته است.

تحریم ها اگرچه نوعی مداخله است، اما عموماً به عنوان یک اقدام کم خطر بین دیپلماسی و جنگ تلقی می شود. سیاست گذاران ممکن است تحریم ها را پاسخی به بحران های خارجی بدانند که در آن منافع ملی از اهمیت حیاتی برخوردار نیست و یا اقدام نظامی عملی نیست. گاهی رهبران در حالی که اقدامات تنبیهی بیشتری را ارزیابی می کردند ، مجازات صادر کرده اند. به عنوان مثال ، شورای امنیت سازمان ملل متحد تنها چهار روز پس از حمله صدام حسین به کویت در آگوست 1990 تحریم های گسترده ای علیه عراق وضع کرد. شورای امنیت تا ماه ها بعد مجوز استفاده از نیروی نظامی را صادر نکرد.


روند تحریم ها در سازمان ملل


به عنوان نهاد اصلی مدیریت بحران سازمان ملل ، شورای امنیت ممکن است با قطع روابط اقتصادی با گروه های دولتی و غیر دولتی به تهدیدات جهانی پاسخ دهد. قطعنامه های تحریم ها باید با اکثریت آرا و بدون حق وتو از هر یک از پنج عضو دائمی: ایالات متحده ، چین ، فرانسه ، روسیه و انگلستان ، شورای پانزده نفری را تصویب کند. متداول ترین نوع تحریم های سازمان ملل که برای همه کشورهای عضو لازم الاجرا است ، مسدود کردن دارایی ، ممنوعیت سفر و تحریم تسلیحاتی است.

رژیم های تحریمی سازمان ملل معمولاً توسط یک کمیته ویژه و یک گروه نظارتی اداره می شوند. آژانس پلیس جهانی اینترپل به برخی کمیته های تحریم ، به ویژه کمیته های مربوط به القاعده و طالبان ، کمک می کند ، اما سازمان ملل متحد هیچ روش مستقل برای اجرای قانون ندارد و به کشورهای عضو متکی است ، که بسیاری از آنها منابع محدود و انگیزه سیاسی کمی برای پیگرد قانونی عدم رعایت قانون دارند. شواهد حکایتی حاکی از آن است که اجرای مجازات های سازمان ملل غالباً ضعیف است.

قبل از سال 1990 ، شورا فقط علیه دو ایالت تحریم کرد: رودزیای جنوبی (1966) و آفریقای جنوبی (1977). با این حال ، از زمان پایان جنگ سرد ، این نهاد بیش از بیست بار از تحریم ها استفاده کرده است ، که بیشتر اوقات طرف های درگیری داخلی را هدف قرار داده است ، مانند سومالی ، لیبریا و یوگسلاوی در دهه 1990. اما علی رغم این همکاری ، تحریم ها اغلب تفرقه افکن است و منعکس کننده منافع رقابتی قدرت های جهانی است. به عنوان مثال ، از سال 2011 ، روسیه و چین چندین قطعنامه شورای امنیت در مورد درگیری در سوریه را وتو کردند.

روند تحریم ها در اتحادیه اروپا:

اتحادیه اروپا به عنوان بخشی از سیاست مشترک امنیتی و خارجی خود تحریم هایی را اعمال می کند (که در بلوک بیست و هشت نفره بیشتر به عنوان اقدامات محدود کننده شناخته می شود.از آنجا که اتحادیه اروپا فاقد یک نیروی نظامی مشترک است ، بسیاری از رهبران اروپایی تحریم ها را قدرتمندترین ابزار سیاست خارجی بلوک می دانند. سیاست های تحریم باید از اعضای عضو در شورای اتحادیه اروپا، نهادی که نمایندگان رهبران اتحادیه اروپا است ، به اتفاق آرا رضایت دهند.

از زمان تأسیس آن در سال 1992 ، اتحادیه اروپا بیش از سی بار تحریم ها را اعمال کرده است (علاوه بر موارد مجازات شده توسط سازمان ملل و تحلیلگران می گویند تحریم های جامعی كه بلوك علیه ایران در سال 2012 اعمال كرد - كه بعداً در سال 2015 به عنوان بخشی از توافق هسته ای لغو شد.

هر یک از کشورهای اتحادیه اروپا نیز ممکن است مجازات های شدیدتری را در حوزه قضایی ملی خود اعمال کنند.

روند تحریم ها در ایالات متحده:

ایالات متحده بیش از هر کشور دیگری از تحریم های اقتصادی و مالی استفاده می کند. سیاست تحریم ها ممکن است در قوه مجریه یا قوه مقننه باشد. روسای جمهور معمولاً با صدور دستورالعمل اجرایی (EO) روند را آغاز می كنند كه در پاسخ به تهدید خارجی "غیرمعمول و خارق العاده" ، به عنوان مثال ، "گسترش سلاح های هسته ای ، بیولوژیكی و شیمیایی" ، وضعیت اضطراری ملی را اعلام می كند. یا "اقدامات و سیاست های دولت فدراسیون روسیه در مورد اوکراین" (EO 13661 [PDF]). این امر به رئیس جمهور اختیارات ویژه ای می بخشد مطابق قانون بین المللی قدرت اضطراری اقتصادی [PDF]) تا تجارت را با توجه به این تهدید برای مدت یک سال تنظیم کند ، مگر اینکه توسط رئیس جمهور تمدید شود یا با قطعنامه مشترک کنگره خاتمه یابد. (دستورات اجرایی همچنین ممکن است تحریم ها را اصلاح کند.

قابل ذکر است ، بیشتر از پنجاه حالت اضطراری اعلام شده از زمان محدودیت کنگره در مدت زمان آنهادر سال 1976 امروز نیز از جمله اولین مورد دستور داده شده توسط رئیس جمهور جیمی کارتر در سال 1979 در رابطه با ایران ، همچنان ادامه دارد.

کنگره به نوبه خود، ممکن است قوانینی را تصویب کند که تحریم های جدید را اعمال کند یا مجازات های موجود را اصلاح کند ، کاری که در بسیاری از موارد انجام داده است. در مواردی که مراجع قانونی متعددی وجود دارد ، مانند کوبا و ایران ، ممکن است کنگره و اقدامات اجرایی برای تغییر یا رفع محدودیت ها لازم باشد. گاهی اوقات این دو شاخه در مورد سیاست تحریم با یکدیگر درگیر می شوند. به عنوان مثال ، در جولای 2017 ، کنگره تصویب شد و رئیس جمهور دونالد جی ترامپ با اکراه لایحه ای را برای تحریم های جدید روسیه به دلیل دخالت در انتخابات ریاست جمهوری قبلی ایالات متحده امضا کرد. این لایحه ، که به میزان قابل توجهی توانایی ترامپ در لغو تحریم های روسیه را محدود می کرد، با اکثریت های ضد وتو تصویب شد.

بیش از دوازده برنامه تحریمی موجود در ایالات متحده توسط دفتر کنترل دارایی های خارجی وزارت خزانه داری (OFAC) اجرا می شود، در حالی که سایر ادارات ، از جمله امور خارجه ، بازرگانی ، امنیت داخلی و دادگستری نیز ممکن است نقش اساسی داشته باشند. به عنوان مثال ، وزیر امور خارجه می تواند گروهی را به عنوان یک سازمان تروریستی خارجی تعیین کند یا یک کشور را به عنوان حامی دولت تروریسم برچسب گذاری نماید که هر دو پیامد تحریم دارند. (ممنوعیت سفر نیز توسط وزارت امور خارجه انجام می شود.) مقامات ایالتی و محلی، به ویژه در نیویورک ، نیز ممکن است در اقدامات اجرایی مشارکت داشته باشند.

در سال 2019 ، ایالات متحده رژیم های جامع تحریمی را علیه کوبا ، کره شمالی ، ایران ، سودان و سوریه و همچنین بیش از ده برنامه دیگر با هدف هدف قرار دادن افراد و نهادهای مرتبط با برخی بحران های سیاسی یا انواع خاصی از رفتارهای مشکوک به جنایت ، مانند به عنوان قاچاق مواد مخدر. OFAC به طور معمول بیش از شش هزار فرد ، مشاغل و گروه ها را در لیست سیاه خود اضافه می کند.دارایی افراد ذکر شده مسدود شده است ، و افراد آمریکایی ، از جمله مشاغل ایالات متحده و شاخه های خارجی آنها از معامله با آنها منع شده اند. در دوران ترامپ ، OFAC چندین فرد رده بالا و شرکت های متصل سیاسی را از کوبا ، میانمار ، نیکاراگوئه و ونزوئلا منصوب کرده است. این آژانس همچنین اخیراً توجه خود را به حذف برخی از شرکتهای تحت کنترل الیگارشی روسیه از لیست SDN جلب کرده است.
نظر شما
نام:
ایمیل:
* نظر:
پربحث ترین عناوین
پربیننده ترین ها